NATALIA TALAREK - Po mojej stronie lustra - malarstwo - 31.07. - 23.08.2015 r.

Natalia Talarek urodziła się w 1983 roku w Mielcu. Jest absolwentką Akademii Sztuk Pięknych im. Wł. Strzemińskiego w Łodzi Wydziału Grafiki i Malarstwa i Akademii Humanistyczno-Ekonomicznej w Łodzi, gdzie ukończyła studia podyplomowe z zakresu przygotowania pedagogicznego, a także Accademii Drosselmeier w Bolonii, gdzie kształciła się w zakresie ilustracji dziecięcej. Współpracowała z łódzkimi wydawcami książek dla dzieci i młodzieży, m.in. z Akapit Press i Literaturą, tworząc projekty graficzne książek i ilustracji.

"Biała kartka papieru to moje owalne lustro z rzeźbioną falbanką dokoła. Robi ze mną co chce. W poniedziałki jest wypukłe i wszystko wyolbrzymia, we wtorki karykaturalnie wklęsłe, zasysa policzki. We środy jak w przymierzalni sklepowej trochę oszukuje, w czwartki niewyraźne jak tafla wody, w piątki jak oczy bazyliszka, w soboty potłuczone spływa kanalikiem łzowym. W niedzielę natomiast olśniewa – wibruje i migocze światłem kolorowych blików, mydlanych baniek, migawek pod powiekami. W niedzielę ma rozedrganą powierzchnię, której granice się rozmywają, znikają i nie wiem gdzie jest tam, a gdzie tu i po której stronie jestem. Nasłuchuję wtedy futrzastym uchem królika…i robię skok w nieznane. I uciekam i gonię. Biegnę. I już wydaje mi się że jestem blisko na wyciągnięcie ręki, palca, ołówka czy kredki i znowu robię sprytnym królikiem unik i znowu wymykam się sobie. I tak pędzimy przez taflę papieru, przez kreski proste, nigdy się nie kończące, dziecięce bazgroły, naznaczone pierwotnym chaosem dopiero co wyłaniającego się świata, rzucamy się na głęboką wodę jezior, kolorowych plam, podtopieni, ale szczęśliwi, bo przepłynęliśmy. (...)"
Natalia Talarek, fragment wstępu do katalogu



W sierpniu Galeria BWA pokazała wystawę „Po mojej stronie lustra” Natalii Talarek, malarki tworzącej w pastelu suchym i tłustym, które z powodzeniem łączy z akrylami, z płótnem, kartonem i niemalarskimi mediami. To pozwala osiągnąć nowe jakości tak pod względem kompozycyjnym, stylistycznym jak i znaczeniowym. Na wystawie Autorka zaprezentowała cykle portretów bliskich Jej osób, krajobrazów będących efektem podróży artystycznych, a także cykle malarskie stanowiące „obraz słowa” – ilustracje – czy raczej malarskie opowieści o światach Brunona Schulza i Bolesława Leśmiana. Opowieści, w których pierwsze skrzypce gra przedstawiający istotę treści kolor z jego wibrującą fakturą, nasycony, esencjonalny, kładziony gęsto, warstwami „słowo-po-słowie”, wywlekający na wierzch głęboko skrywane uczucia. Uczucia nie zawsze przyjemne, jak np. w przypadku „Odchodzenia”, „Kobiety z szafą”, „Manekinów” czy „Starej dziewczynki”, uczucia nie zawsze przyjemne, jednak poruszające, trafiające w serce, prowokujące do tego by przystanąć w zadumie, zatrzymać się na chwilę, by spojrzeć na świat oczami dziecka odkrywającego kolejną tajemnicę. 
Katarzyna Pisarczyk

Strona: 1